این بیماری چیست؟
آرتریت ناشناخته کودکان و نوجوانان یک بیماری مزمن است که علامت مشخصه آن
 التهاب پایدار مفصل میباشد. نشانه های خاص التهاب مفصلی یا آرتریت عبارتند از:
 درد، تورم و محدودیت حرکت...

آرتریت ناشناخته کودکان و نوجوانان(JIA)

این بیماری چیست؟

آرتریت ناشناخته کودکان و نوجوانان یک بیماری مزمن است که علامت مشخصه آن

 التهاب پایدار مفصل میباشد. نشانه های خاص التهاب مفصلی یا آرتریت عبارتند از:

 درد، تورم و محدودیت حرکت.

 استفاده از واژه “ناشناخته” در نامگذاری این بیماری دلیل بر ناشناخته بودن علت بیماری

 است و کلمه “کودکان و نوجوانان” بیانگر اینست که سن شروع علایم بیماری قبل از 16 سالگی است.
بیماری مزمن یعنی چه؟
هنگامی یک بیماری مزمن خوانده می شود که درمان مناسب آن به بهبودی کامل منتهی نشود و علایم بیماری وتغییرات آزمایشگاهی مربوط به بیماری با وجود درمان ادامه یابد. همچنین مفهوم دیگر این واژه اینست که حتی بارسیدن به تشخیص درست، تعیین مدت زمان به طول انجامیدن بیماری غیرممکن است.

میزان بروز آن چقدر است؟
JIA. یک بیماری نادر است که حدود 80 تا 90 نفر از هر 100,000 کودک را درگیر میکند.
علل این بیماری کدامند؟
دستگاه ایمنی بدن ما از تهاجم عفونتها (نظیر باکتریها و ویرو سها) جلوگیری می کند. این دستگاه همچنین قادر به شناسایی عوامل بیگانه و بالقوه خطرناک برای بدن از عوامل و سلولهای خودی و بی ضرر است.

عقیده براینست که آرتریت مزمن به علت یک پاسخ ایمنی غیرطبیعی (ناشی از علل ناشناخته) رخ میدهد که در آن توانایی شناسایی “عوامل بیگانه” از “سلولهای خودی” ازبین می رود و در نتیجه دستگاه ایمنی به عوامل خودی مفصل حمله می کند.

به همین علت گاهی اوقات از بیماریهایی مانند JIA با نام “خودایمنی” یاد میشود که به معنای تهاجم دستگاه ایمنی برضد اندامهای خودی بدن است.

با این وجود، مکانیسم دقیق JIA. مانند سایر بیماریهای مزمن التهابی انسان ناشناخته است
آیا این بیماری، ارثی است؟
JIA یک بیماری ارثی نیست، زیرا بطور مستقیم از والدین به فرزندان به ارث نمیرسد. اما با این حال، چند عامل ژنتیکی شناخته شده اند که موجب مستعد شدن ابتلا به بیماری می شوند. توافق نظر مجموعه دانشمندان بر اینست که در این بیماری چندین عامل نقش دارند؛ یعنی برای ابتلا به آن باید مجموعه هایی از عوامل مستعدکننده ژنتیکی ومواجهه با عوامل محیطی (احتمالاً عفونت ها) حضور داشته باشند.

 حتی با وجود عوامل مستعدکننده ژنتیکی، ابتلای دو کودک در یک خانواده به این بیماری نادر است.

اساس تشخیص بیماری بر چیست؟
پزشکان هنگامی بیمار را مبتلا به JIA تشخیص میدهند که سن پیدایش بیماری قبل از 16 سالگی باشد؛ آرتریت بیش از 6 هفته طول کشیده باشد (که این مورد برای رد نمودن علل موقتی آرتریت مانند عفونتهای ویروسی است)؛ و این که علت بیماری شناخته نشود (یعنی سایر بیماریهایی که میتوانند موجب آرتریت شوند، رد شده باشند).

به بیان دیگر، واژه JIA دربرگیرنده تمام انواعی از آرتریت طو ل کشیده است که علتشان ناشناخته باشد و در دوران کودکی بروز نموده باشند. در JIA انواع گوناگونی از آرتریت بروز می کند.تشخیص JIA با حضور آرتریت و طول کشیدن آن و همچنین رد کردن دقیق سایر بیماریها براساس شرح حال پزشکی، معاینه بالینی و تستهای آزمایشگاهی صورت میپذیرد.


در این بیماری چه اتفاقی برای مفاصل می افتد؟
غشای نازک مفصلی که دور تا دور مفصل را احاطه کرده است، ضخیم می شود و سلولهای التهابی در آن نفوذ می کنند؛ همچنین مقدار مایع داخل مفصلی نیز افزایش می یابد. به همین دلیل مفصل دچار تورم، درد و محدودیت درحرکت می شود. یک علامت مشخصه التهاب مفصلی، خشکی مفصل است که غالباً پس از یک دوره استراحت طولانی رخ می دهد؛ این حالت خصوصاً در هنگام صبح دیده میشود (خشکی صبحگاهی). کودک اغلب سعی می کند تا با قرار دادن مفصل در وضعیتی بین خم بودن کامل و راست بودن کامل، مقدار درد خود را کاهش دهد که به این وضعیت، “وضعیت ضد درد” گفته میشود و بیانگر اینست که درد کودک در این حالت کمتر است.اگر بیمار درمان نشود، التهاب مفصلی باعث آسیب جدی مفصل می شود که دلایل آن عبارتند از:

 (الف) غشای مفصلی بسیار ضخیم می شود (که ممکن است همراه با تشکیل شدن یک بالشتک مفصلی به نام پانوس مفصلی باشد)؛ علاوه بر این، آزاد شدن مواد مختلف در مفصل باعث خورده شدن غضروف مفصلی و استخوان می شود؛

(ب) باقی ماندن طولانی مدت مفصل در وضعیت ضد درد باعث تحلیل رفتن عضلات و قوام و قدرت کشیدگی آنها و کاهش مقدار بافت نرم می شود که این امر به بدشکلی مفصل در حالتی خمیده می انجامد.

آیا این بیماری انواع گوناگون دارد؟

JIA انواع گوناگونی دارد. انواع مختلف آن براساس حضور علایمی نظیر وجود یا عدم وجودعلایم سیستمیک مانند تب، ضایعات پوستی، التهاب پرده های قلبی ( JIA سیستمیک)

 و تعداد مفاصل درگیر (JIA اولیگوآرتیکولار یا پلی آرتیکولار) طبقه بندی میشوند. بر طبق قرارداد، انواع مختلف JIA را بنابر علایم موجود در 6 ماه نخست بیماری تعیین میکنند. به همین سبب نامگزاری نوع بیماری به چگونگی علایم آغازین بیماری دلالت دارد.

JIA سیستمیک 

در این نوع بیماری آرتریت همراه با تظاهرات سیستمیک وجود دارد که منظور از تظاهرات سیستمیک درگیری اندامهای مختلف بدن است. علامت سیستمیک اصلی وجود تب نیزه ای و بالا و پایین رونده با درجه بالاست که با بثورات پوستی همراه است و این بثورات پوستی در هنگام بالا رفتن تب ظاهر می شوند. سایر علایم شامل درد عضلانی، بزرگ شدن کبد و طحال یا غدد لنفاوی و التهاب پرد ه های اطراف قلب (پریکاردیت) و التهاب پرده های اطراف ریه (پلوریت) است.

آرتریت معمولاً چند مفصل ( 5 مفصل یا بیشتر) را درگیر می کند و ممکن است در شروع بیماری یا حتی در مراحل دیرتر بروز کند. بیماری می تواند در هر سنی ازدوران کودکی بروز کند.در حدود 50 % بیماران فقط تظاهرات سیستمیک وجود دارد که این بیماران پیش آگهی درازمدت بهتری دارند. در%50 باقیمانده، تظاهرات سیستمک با پیشرفت زمان فروکش میکند و علایم مفصلی در آنان بارزتر می گردد.درتعدادی از بیماران نیز علایم سیستمیک همزمان با علایم مفصلی وجود دارد.JIA سیستمیک مسؤول کمتر از 10 % تمام JIA. هاست؛ مختص کودکان است و در بزرگسالان بندرت دیده می شود

JIA پلی آرتیکولار (چندمفصلی)

 در این نوع بیماری درگیری مفصلی 5 مفصل یا بیشتر در 6 ماهه نخست بیماری بدون حضور علایم سیستمیک وجود دارد. وجود یا عدم وجود اتوآنتی بادی (پادتن ضد خودی) در جریان خون که عامل روماتیسم ( RF ) نام دارد، این نوع بیماری را به دو گروه مختلف تقسیم می کند:

الف) نوع RF مثبت. این حالت در کودکان بسیار نادر است . در این حالت درگیری مفصلی بصورت قرینه میباشد که ابتدا مفاصل کوچک دست و پا را درگیر میکند و سپس به سایر مفاصل گسترش می یابد. در دختران شایعتر از پسران است و معمولاً سنین بیش از 10 سال را گرفتار میکند و غالباَ با آرتریت شدید همراه است.

ب) نوع RF منفی. این حالت شایعتر از نوع پلی آرتیکولار RF مثبت است و در آن هم گوناگونی دیده میشود.


JIA اولیگوآرتیکولار

 در این نوع بیماری درگیری کمتر از 5 مفصل در 6 ماهه نخست بیماری بدون حضور علایم سیستمیک وجود دارد.در این نوع، مفاصل بزرگ (مانند زانوها و مچ های پا) بطور غیرقرینه درگیر می شوند. گاهی اوقات فقط یک مفصل درگیر می شود (نوع مونوآرتیکولار یا تک مفصلی). در برخی بیماران تعداد مفاصل درگیر پس از گذشت 6 ماه نخست بیماری به 5 عدد یا بیشتر افزایش می یابد که به این نوع، اولیگوآرتریت گسترش یابنده می گویند.

اولیگوآرتریت معمولاً پیش از 6 سالگی بروز می کند و بیشتر در دختران دیده میشود. با انجام درمان مناسب، پیش آگهی مفصلی خوب است و بیماری محدود به همان تعداد اندک مفاصل باقی میماند؛ اما پیش آگهی در نوع گسترش یابنده درگیری مفصلی، می تواند بسیار متغیر باشد.

تعدادی از بیماران دچار درگیری چشمی قابل توجهی می شوند که در آن قسمتی از بخش قدامی یووه آ (که مجموعه ای است از عنبیه، جسم مژگانی و مشیمیه) ملتهب می گردد (یووئیت قدامی)؛ در این حالت پرده ای که چشم را می پوشاند و عروق چشمی خونرسان آن نیز درگیر میشوند. از آنجا که قسمت قدامی یووه آ از عنبیه و اجسام مژگانی تشکیل شده است به این حالت یوئیت قدامی مزمن یا التهاب مزمن عنبیه -جسم مژگانی (ایریدوسیکلیت)
می گویند.در صورت عدم تشخیص و درمان نکردن آن، یووئیت قدامی پیشرفت میکند و می تواند به آسیب بسیار جدی چشم بینجامد. لذا تشخیص زودهنگام این عارضه، بسیار مهم می باشد. با توجه به اینکه یووئیت قدامی به دلیل عدم قرمز شدن چشم و تار نشدن دید کودک نمیتواند توسط والدین یا پزشک معالج تشخیص داده شود، لذا معاینات منظم چشمی هر 3 ماه یکبار برای کودکانی که در معرض خطر بالای ابتلا به این عارضه هستند باید به وسیله
چشم پزشک و زیر دستگاه مخصوص لامپ شکافدار چشم پزشکی انجام گردد.
اولیگوآرتریت شایعترین نوع JIA است ( 50 % موارد). مثبت بودن تست ANA (به آزمونهای آزمایشگاهی مراجعه کنید) به همراه یووئیت بیماری خاص کودکان است و در بزرگسالان دیده نمی شود.
آرتریت پسوریازیسی

 آرتریتی است که همراه با بیماری پسوریازیس یا علایم شبیه پسوریازس همراه باشد.
پسوریازیس یک بیماری پوستی است که در آن پوست روی آرنجها و زانوها دچار تورق و کنده شدگی می شوند. بیماری پوستی ممکن است قبل از ظهور آرتریت بوجود آید یا پس از آن ایجاد شود. این نوع آرتریت، تظاهرات بالینی و پیش آگهی های متفاوتی دارد .
آرتریت همراه با انتزیت

 شایعترین تظاهر این نوع بیماری، اولیگوآرتریت درگیرکننده مفاصل بزرگ اندامهای
تحتانی به همراه انتزیت میباشد. به التهاب قسمت متصل کننده تاندون ها به استخوان، انتزیت گفته می شود.
شایعترین مکان درد در این نوع بیماری،  پشت و زیر پاشنه پا قرار دارد. گاهی اوقات این بیماران دچار یک یووئیت حاد قدامی می شوند که برخلاف نوع اولیگوآرتریت موجب قرمز شدن چشمها، اشک ریزش و افزایش حساسیت به نور می گردد. در اکثربیماران تست آزمایشگاهی  27HLA-B مثبت است. این بیماری بیشتر پسران را درگیر میکند و معمولاً پس از 7 سالگی بروز می کند. سیر بالینی این بیماری متغیراست. در تعدادی از بیماران، بیماری فروکش میکند در صورتی که در تعدادی بیماری به نواحی محوری اسکلت (ناحیه ستون فقرات) گسترش می یابد و مفاصل خاصره ای -لگنی (اطراف قسمت تحتانی کمر) را درگیر می کند. درواقع، این نوع بیماری به گروهی از بیمار یها تعلق دارد که در بزرگسالان شایعتر است و در صورت ابتلای ناحیه ستون فقرات با نام اسپوندیلوآرتروپاتی خوانده می شود.

آیا بیماری کودکان با بیماری بزرگسالان تفاوت دارد؟
غالباً بله. نوع پلی آرتیکولار همراه با RF مثبت که مسؤول 70 % علل آرتریت روماتوئید در بزرگسالان است فقط %5 موارد JIA کودکان را تشکیل میدهد. نوع اولیگوآرتیکولار با شروع زودهنگام که در حدود 50 % موارد JIA در کودکان را تشکیل میدهد، هرگز در بزرگسالان دیده نمیشود. آرتریت سیستمیک مخصوص کودکان است و ندرتاً در بزرگسالان دیده میشود.

آزمونهای آزمایشگاهی مود نیاز کدام ها هستند؟
در زمان تشخیص بیماری، انجام برخی آزمونهای آزمایشگاهی مفید خواهد بود، زیرا با درنظرگرفتن شرایط بالینی همراه، نوع JIA و تعیین بیماران در معرض خطر عوارضی نظیر ایریدوسیکلیت حاد بهتر مشخص می گردد.

فاکتور روماتوئید ( RF) یک اتوآنتی بادی است که فقط دربرخی موارد JIA پلی آرتیکولار دارای غلظت بالا ومثبت بودن دایمی است؛ این نوع بیماری درکودکان معادل نوع آرتریت روماتوئید با RF مثبت در بزرگسالان است.

آنتی بادی ضد هسته (ANA) اکثر اوقات در بیمارانی که JIA اولیگوآرتیکولار با شروع

 زودهنگام علایم دارند دیده می شود. این بیماران JIA در معرض خطر بالای ایریدوسیکلیت مزمن هستند و باید بطور متناوب (هر 3 ماه یکبار) تحت معاینات چشم پزشکی با لامپ شکافدار قرار گیرند.

27HLA-B یک شاخص سلولی است که در نزدیک 80 % بیماران مبتلا به انتزیت همراه با آرتریت، مثبت است. بروز آن در جمعیت افراد سالم و بدون بیماری بسیار پایین است ( 8-%5).
سایر آزمونهای ازمایشگاهی مانند اندازه گیری سرعت رسوب گلبولهای قرمز ( ESR ) یا

 پروتئین واکنشی(CRP ) بیانگر وجود التهاب عمومی هستند و میتوانند در ارزیابی جواب به درمان مؤثر باشند؛ اما با این حال اساس بررسی بالینی بیشتر بر تظاهرات بالینی استوار است تا نتایج آزمایشگاهی. بسته به نوع داروی تجویز شده در درمان، بیماران ممکن است جهت بررسی عوارض بالقوه داروها به آزمایشهای دوره ای (مانند شمارش های خون، آنزیمهای کبدی، آزمایش ادرار و غیره) نیاز داشته باشند.

ارزیابی دوره ای با عکسبرداری اشعه ایکس برای پیگیری سیر پیشرفت بیماری و در نتیجه تنظیم رژیم دارویی مفید می باشد.

نحوه انجام درمان بیماری چگونه است؟
هیچ درمان خاصی برای معالجه قطعی JIA وجود ندارد. هدف از درمان، برقراری یک زندگی عادی برای کودک و جلوگیری از تخریب مفصلی و اندامها تا زمان فروکش کردن خودبخود بیماری است که این موضوع می تواند برای مدت نامعلومی ادامه پیدا کند. اساس درمان مبتنی بر استفاده از داروهای سرکو ب کننده التهاب عمومی و یا مفصلی و همچنین انجام فعالیتهای بازتوانی برای حفظ عملکرد مفصلی و جلوگیری از تغییر شکل آن می باشد.

درمان روند پیچیده ای دارد و مستلزم یک کار گروهی از تیم پزشکی (فوق تخصص روماتولوژی کودکان، جراح ارتوپد، فیزیوتراپیست و متخصص کاردرمانی، و چشم پزشک) است.
1) داروهای ضدالتهابی غیراستروئیدی ( NSAIDs ). این داروها ضدالتهاب های علامتی و ضد تب (کاهش دهنده تب) هستند؛ منظور از علامتی اینست که این داروها قادر به خاموش کردن بیماری نیستند، اما علایم التهاب ر اکنترل می کنند. رایج ترین داروهای مورد مصرف، ناپروکسن و ایبوپروفن هستند؛ آسپیرین نیز دارای اثربخشی خوب و قیمت پایین است،ولی بدلیل خطر بالقوه عوارض سیستمیک کمتر استفاده میشوند. این داروها اغلب بخوبی تحمل می شوند وعارضه ناراحتی معده که در بزرگسالان شایع است،

 در کودکان ناشایع میباشد. تجویز همزمان چند NSAID لزومی ندارد، ولی برخی اوقات یک NSAID می تواند اثربخش باشد در صورتی که دیگری تأثیری نداشته باشد اثر مطلوب بر التهاب مفصلی بعد از گذشت چند هفته از درمان ایجاد می شود.

2) تزریق داخل مفصلی. در مواردی کاربرد دارد که یک یا تعداد اندکی از مفاصل درگیر باشند یا اینکه جمع شدگی پایدار مفصلی (ثانویه به درد) علت بدشکلی مفصلی باشد. داروی تزریقی یک فرآورده استروئیدی طولانی اثر است.

3) داروهای خط دوم. در کودکانی تجویز می شوند که علیرغم درمان کافی با داروهای خط اول دچار پلی آرتریت پیشرونده می شوند. داروهای خط دوم به NSAID های قبلی اضافه می شوند و همزمان NSAID  نیزادامه می یابد. اثر اکثر داروهای خط دوم تنها پس از گذشت هفته ها یا ماهها از آغاز آنها قابل مشاهده می شود.

داروی انتخابی نخست، متوتروکسات با دوز پایین است که بطور هفتگی تجویز می شود. این دارو در گروه زیادی از بیماران مؤثر است. متوترکسات یک فعالیت ضدالتهابی دارد، ولی قادر به القای خاموش کردن بیماری نیزهست که مکانیسم آن ناشناخته است. معمولاً بخوبی تحمل می شود؛ عدم تحمل گوارشی و افزایش سطوح ترانس آمینازها شایعترین عوارض آن میباشد. با توجه به احتمال مسمومیت دارویی ناشی از آن، تحت نظر گرفتن بیمار با انجام آزمونهای آزمایشگاهی در طول درمان ضروری است. تجویز توأم متوترکسات با اسید فولیک که یک ویتامین است، خطر بروز عوارض جانبی را کاهش می دهد.

سیکلوسپورین یک داروی ارزشمند برای درمان سندروم فعال شدن ماکروفاژهای مقاوم به استروئید است. این سندروم یک عارضه شدید و تهدیدکننده حیات در JIA سیستمیک است که ثانویه به فعال شدن عمومی و شدید پروسه های التهابی ایجاد می شود.

با معرفی داروهای آنتی  TNF در سالهای اخیر، افق تازه ای رو به درمان باز شده است؛ این داروها بطور انتخابی گیرنده های فاکتور نکروز دهنده تومور ( TNF)  را مهار میکنند TNF.  یک واسطه ضروری در ایجاد پروسه های التهابی است. اثر این دارو بسیار سریع است و ایمن بودن آنها نشان داده شده است. داروهای آنتی  TNF بسیار گرانقیمت هستند.

سایر داروهای خط دوم، استفاده از این داروها باید همراه با کنترلهای پزشکی سفت و سخت باشد.

 4) کورتیکوستروئیدها- این داروها مؤثرترین داروهای ضدالتهابی موجود هستند، اما به دلیل عوارضطولانی مدت و مهم شان نظیر پوکی استخوان و تأخیر در رشد، استفاده از آنها محدودیت دارد. از این گروه دارویی ارزشمند جهت درمان علایم سیستمیک مقاوم به سایر درمانها و عوارض سیستمیک تهدیدکننده حیات و همچنین به عنوان یک “پل ارتباطی” دارویی برای کنترل بیماری حاد تا زمان ظاهر شدن اثرات دارویی داروهای خط دوم

استفاده می شود. استروئیدهای موضعی (قطره های چشمی) در درمان ایریدوسیکلیت کاربرد دارند. در موارد شدید بیماری تزریق استروئید در نواحی اطراف چشمی ضرورت می یابد.

5 ) جراحی ارتوپدی- موارد کاربرد آن شامل تعویض مفصل تخریب شده با مفصل مصنوعی و رهاسازی بافت نرم توسط اعمال جراحی در موارد جمع شدگی های پایدار بافت نرم است.

6  ) بازتوانی (توانبخشی)- بخش ضروری درمان را تشکیل می دهد.  بازتوانی شامل انجام فعالیتهای بدنی و ورزشی مناسب و در صورت نیاز استفاده از ادوات پزشکی به منظور جلوگیری از ایجاد تغییر شکل ناخواسته اند. بازتوانی باید در مراحل اولیه بیماری آغاز گردد و بطور منظم برای حفظ قدرت عضلانی و جلوگیری، محدود کردن یا تصحیح نمودن بدشکلی اندامها ادامه یابد.

درمان بیماران تا چه مدت باید ادامه یابد؟

درمان باید تا زمانی که بیماری وجود دارد، ادامه یابد.  طول دوره بیماریغیرقابل پیش بینی است؛ در اکثر مواردJIA   بیماری پس از طی یک دوره چند ساله خودبخود فروکش می کند.  سیر بیماری JIA غالباً بصورت تشدید شدن و فروکش کردن متناوب است که به همین علت تغییر در برنامه درمانی ضروری است. قطع کامل درمان فقط باید وقتی انجام شود که بیماری بطور کامل و برای مدت طولانی خاموش شده باشد.

معاینه چشمی هرچند وقت یکبار باید انجام شود و تا چه مدت باید ادامه یابد؟

در بیماران در معرض خطر ANA مثبت معاینه چشم با لامپ شکافدار باید حداقل

 هر 3 ماه یکبار صورت بپذیرد. کسانی که دچار ایریدوسیکلیت هستند باید تحت مراقبت های بیشتری قرار گیرند که فاصله زمانی معاینه های دوره ای در این افراد به شدت درگیریچشم بستگی دارد. خطر پیدایش ایریدوسیکلیت با گذشت زمان کاهش می یابد؛ با این وجود ممکن است حتی سالها پس از شروع آرتریت نیز اتفاق بیفتد.  بنابراین مناسب است کهحتی با وجود بهبودی آرتریت، معاینه چشمی برای چند سال دیگر نیز ادامه یابد.

یووئیت حاد که در بیماران مبتلا به آرتریت و انتزیت همزمان رخ می دهد، علامتدار است

 (قرمز شدن چشمها، درد و ترس از نور) و بنابراین نیازی به معاینه تشخیصی چشم با لامپ شکافدار ندارد.

سیر و پیش آگهی درازمدت آرتریت چگونه است؟
پیش آگهی آرتریت به شدت، شکل و نوع بالینی JIA و چگونگی و کفایت درمان صور ت گرفته بستگی دارد. پیش آگهی بیماری با توجه پیشرفتهای درمانی بوقوع پیوسته در 10 سال اخیر بطرز قابل قبولی بهتر شده است. پیش آگهی JIA سیستمیک متغیر است. در حدود نیمی از بیماران نشانه های اندکی از آرتریت دارند و بیماری متناوباً عود می کند؛ پیش آگهی نهایی معمولاً خوب است زیرا دوره هایی از خاموشی خودبخود بیماری وجود دارد. در نیمی دیگر از بیماران، آرتریت بصورت پایدار باقی می ماند و علایم سیستمیک نیز با گذشت چند سال کاهش می یابد؛ در این گروه بیماران تخریب مفصلی شدیدی روی می دهد. در تعداد اندکی از گروه اخیر، علایم سیستمیک همچنان با درگیری مفصلی ادامه می یابند؛ این بیماران بدترین پیش آگهی را دارند و ممکن است به آمیلوئیدوزمبتلا شوند.

JJA پلی آرتیکولار RF مثبت، سیر درگیری مفصلی پیشروند ه ای دارد که ممکن است به تخریب شدید مفصلی بینجامد.

JRA پلی آرتیکولار RF منفی هم در تظاهرات بالینی و هم در پیش آگهی چندگونه است. با آن که پیش آگهی کلی بیماری در این بیماران بهتر از JIA پلی آرتیکولار RF مثبت است، اما یک چهارم بیماران دچار آسیب مفصلیمی شوند.

JIA اولیگوآرتیکولار در صورت محدود ماندن بیماری به تعداد اندکی از مفاصل، پیش آگهی خوبی دارد. در بیمارانی که بیماری مفصلی گسترش یابنده دارند و چندین مفصل

 گرفتار شده است، پیش آگهی مشابه بیماران مبتلا به JIA پلی آرتیکولار RF منفی است.
پیش آگهی بیماران مبتلا به JIA پسوریازیسی مشابه انواع اولیگوآرتیکولار JIA است، اما

 بیماری تمایل بیشتری به پلی آرتیکولار شدن در گذر زمان دارد.
JIA همراه با انتزوپاتی اغلب پیش آگهی های متفاوتی دارد. در برخی بیماری فروکش می کند در صورتی که دربرخی دیگر پیشرفت می آند و ممکن است مفاصل خاجی لگنی را نیز

 درگیر کند.بطور کلی هیچ یافته بالینی یا ازمایشگاهی قابل اطمینانی وجود ندارد که بتواند

 پیشگویی کننده پیش آگهی بهتر بیماردر اوایل سیر بیماری باشد. اما با این حال، عوامل

 پیشگویی کننده ای که نیاز به درمان شدیدتر در ابتدای بیماری را نشان می دهند باید به عنوان راهنمایی برای درمان بهتر در نظر گرفته شوند.

سیر و پیش آگهی درازمدت ایریدوسیکلیت چگونه است؟
اگر ایریدوسیکلیت بدون درمان رها شود، میتواند سبب عوارض جدی مانند تیرگی عدسی چشمها (آب مروارید) وکوری شود. با این وجود، اگر درمان ایریدوسیکلیت در مراحل آغازین شروع گردد، پاسخ به درمان آن بسیارخوب است. در نتیجه، تشخیص زودهنگام 

ایریدوسیکلیت یک اصل اساسی در چگونگی پیش آگهی بیمار است.
آیا انجام واکسیناسیون در این بیماران امکان پذیر است؟
در صورتی که بیمار درمانهای سرکوب کننده ایمنی (استروئیدها، متوترکسات، آنتی TNF

 و غیره) دریافت کرده باشد، باید از انجام واکسیناسیون با واکسنهای حاوی میکروارگانیسم زنده یا ضعیف شده (مانند واکسن سرخک،سرخجه، فلج اطفال خوراکی (سابین)، سل، و اوریون) به دلیل احتمال گسترش عفونت درنتیجه کاهش یافتن دفاع ایمنی بدن، خودداری نمود. واکسنهایی که حاوی میکروارگانیسم های زنده نیستند ولی از بخشهای پروتئینی عوامل عفونی تهیه شده اند (نظیر کزاز، دیفتری، فلج اطفال، سالک، هپاتیت B ، ، سیاه سرفه،پنوموکوک، هموفیلوس، مننژیت) قابل انجام هستند، اما از نظر تئوری امکان دارد واکسیناسیون به دلیل شرایط سرکوب سیستم ایمنی موفق نباشد.

آیا رژیم غذایی تأثیری بر سیر بیماری دارد؟
هیچ مدرکی دال بر تأثیرگذاری رژیم غذایی بر بیماری وجود ندارد. بطور کلی، کودک باید

 یک رژیم غذایی متعادل و طبیعی را براساس نیاز سنی خویش دریافت کند. به علت افزایش یافتن اشتها در درمان با استروئیدها، کودک را باید از خوردن بیش از حد غذا منع نمود.

آیا آب و هوا تأثیری بر سیر بیماری دارد؟
هیچ مدرکی دال بر تأثیر آب و هوا بر تظاهرات بیماری وجود ندارد.
آیا انجام فعالیتهای بدنی و ورزشی در این بیماران امکان پذیر است؟
بازی کردن یکی از جنبه های اساسی زندگی روزانه کودک طبیعی است. یکی از اهداف اصلی در درمان JIA ،تشویق کودک به انجام فعالیتهای روزمره و طبیعی است تا کودک فرقی میان خود و همسالانش احساس نکند. بنابراین بهتر است کودک را به حال خود رها کرد تا بازیهای مورد علاقه اش را انجام دهد، زیرا کودک در صورت وجود درد مفصلی از ادامه فعالیت بدنی خودداری می کند. با وجود آن که افزایش فشار مکانیکی برای مفاصل ملتهب مضر است، ولی آسیب اندک ناشی از آن بر آسیب روانی حاصل از جلوگیری از بازیهای کودکانه با هم سنو سالان ترجیح داده می شود. لذا انتخاب مناسب، اتخاذ راه روشهای خاصی است که کودک از طریق آن بتواند به خود متکی باشد و با وجود بیماری از عهده کارهای خویش برآید. با توجه به آنچه گفته شد، بهتر است کودک به انواعی از ورزشهای مورد علاقه اش بپردازد که فشار مکانیکی وارد بر مفصل توسط آنها کم یا ناچیز باشد (مانند شنا و دوچرخه سواری).

آیا کودک قادر به حضور منظم در مدرسه هست؟
حضور منظم کودک در مدرسه یکی از نکات بسیار مهم است. برخی عوامل که ممکن است مانع از حضور کودک در مدرسه شوند عبارتند از: اشکال در راه رفتن، مقاومت اندک در برابر خستگی، و درد یا خشکی مفاصل. بنابراین یادآوری نیازهای ضروری کودک برای آموزگار الزامی است؛ نیازهای کودک عبارتند از: مناسب بودن میز تحریر، نیاز به انجام برخی حرکات منظم جهت جلوگیری از خشکی مفصلی در ساعات درسی، مشکل بودن نوشتن با دست برای کودک. کودکان بیمار باید در صورت امکان در دروس ورزشی شرکت کنند و به انجام انواع ورزشهایی که قبلاً ذکر شد، بپردازند. رفتن به مدرسه برای کودکان همانند کار کردن برای بزرگسالان است و در مدرسه است که کودک اتکا به نفس، فعالیت های سازنده و چگونگی مستقل بودن را می آموزد. والدین و آموزگاران باید کودکان

 بیمار را همانند سایر کودکان سالم در فعالیتهای مدرسه سهیم کنند تا کودک بتواند به مؤفقیتهای تحصیلی دست پیدا کند، توانایی برقراری ارتباط اجتماعی با همسالان و بزرگسالان خودش را کسب کند و توسط دوستانش پذیرفته شود و تشویق گردد.

آیا کودک می تواند در بزرگسالی یک زندگی طبیعی داشته باشد؟
این موضوع یکی از اهداف اصلی درمان است و در اکثریت موارد قابل حصول است. درمان JIA در 10 سال اخیر پیشرفتهای شگرفی کرده است و داروهای بالقوه مؤثرتری نیز در آینده های نزدیک تولید خواهند شد. درمان دارویی توأم با انجام فعالیتهای بازتوانی می تواند از تخریب مفاصل در اکثریت بیماران جلوگیری کند.

بیماری کودک، اثرات روانی خاصی بر خود کودک و خانواده ااش می گذارد که این مطلب توجه ویژه ای را می طلبد. بیماریهای مزمنی نظیر JIA یک درگیری فکری برای کل افراد خانواده ایجاد می کند و هرچه بیماری جدی تر و شدیدتر باشد، غلبه یافتن بر شرایط بیماری دشوارتر است. در صورتعدم همکاری والدین، کنار آمدن با شرایط بیماری برای کودک کار مشکلی خواهد بود. لذا ممکن است والدین به منظور اینکه از ایجاد هرگونه مشکل احتمالی برای کودک جلوگیری کنند، یک ارتباط و وابستگی قوی با کودک برقرار سازند و در نتیجه او را نیازمند مراقبت بیش از حد بار بیاورند.در پیش گرفتن روشهای معقولانه جهت حمایت و تشویق کودک علیرغم شدت بیماری، کمک کننده است و در غلبه کودک بر مشکلات ناشی از بیماری، برقراری رابطه مؤفقیت آمیز با هم سن و سالان و شکل گیری شخصیتی مستقل و متعادل در کودک تأثیر بسزایی خواهد گذاشت. نیاز کودک به حمایت های روانی نیز باید از سوی تیم روماتولوژی کودکان مد نظر قرار گیرد.